…

ნაფას, ნაფას გამორტყმული, სტრიქონები, აბზაცები… მუზა ბახუს მორეული, ხელით კალამს ვეტანები… თეთრ ფურცელზე ავრევ რითმებს, ლექსად დავწერ შენზე ფიქრებს… მერე რა, რომ არ მაქვს ნიჭი. და უაზრო ლექსებს გიძღვნი… [დ.ბ]    

მენატრება სისხამ დილით ადრე, დაუგველი გაჩერება შენი… შენს ქუჩაზე მზით გამთბარი კიბე, მზერა ლოდინს შეჩვეული ჩემი…

არა, ეს ის თოჯინა ნამდვილად არ გახლავთ ჯეპეტომ, რომ გამოთალა ხის ნაფოტისგან. ამ უკანასკნელს ჩემს პოსტთან მხოლოდ მისი უნიკალური ცხვირი აკავშირებს…

იჯდა, ტიროდა ნდობა… მას აღარ ჰქონდა ფასი, იქცა ტყუილის მსხვერპლად, დაეცა ხალხის თვალში… გვერდით სიცრუე ეჯდა, თვითკმაყოფილი სახით, პირზე ღიმილი ეკრა, ფლიდი, პირფერი ნაკვთით. ამ ყველაფერმა შექმნა, ერთი თვისება ავი, მას უნდობლობა ერქვა, ერი დათრგუნა განცდით. იჯდა, ტიროდა ნდობა… მას აღარ ჰქონდა ფასი, გვერდით სიცრუე ეჯდა, თვითკმაყოფილი სახით… [დ.ბ]

როცა ეჭვები ბადებენ ფიქრებს, როცა გონება გიბიძგებს რისკენ? როცა გული გთხოვს დარჩენას მასთან, როცა ცრემლები გისველებს წამწამს. მაშინ სიგიჟე გაგიხსნის ფარდას, მაშინ აფექტი იწყებს შენს მართვას, მაშინ გევსება გული დარდებით, მაშინ ცრემლების ზღვაში ვარდები. მერე ახალი იწყება დილა, მერე ფიქრები გტოვებენ მშვიდათ, მერე ეჭვებიც ქრებიან სადღაც, მერე იღვიძებ, ხვდები, რომ მზად ხარ. ისევ სიახლე, ამბები [...]

ბევრი ცუდისა თუ კარგისა, დადებითის და უარყოფითის ჩემთვის მაინც @ლეობად რჩება ეს ყველაფერი. ვირტუალური თაობა, უქმად დაკარგული დრო, არანორმალურობა, უცნობი, გონებაში წარმოსახული ხალხი, დანგრეული ოჯახები, დაშორებული წყვილები, სექსი კლავიატურით, გამოკეტვა სახლში, ფსიქიკური აშლილობა, უყურადღებობა და კიდევ 1001  რამ, რის გამოც “ცუკერბერგულად” მე Unlike – ს ვუცხადებ ამ ყველაფერს.

დროში ჩუმად გაფანტულან ეჭვის მწარე ფიქრები, აღარ ვიცი რა ვიფიქრო და ბრინჯივით ვიბნევი, მოხვალ, ამკრეფ, თავს მომიყრი, მერე ისევ გამფანტავ, ან მომგავე გადამყარე, ან და ნუღარ დამტანჟავ… ხან მოდიხარ, შემექცევი, გშია როგორც არასდროს, ხან უკვალოდ იკარგები, მადას რატომ ღალატობ? მოიმარჯვე მოსარევი, აკონტროლე გაზქურა, თორემ ბრინჯი დაგეწვება, უმადობა დაგღუპავს… [დ.ბ]