დღეს ისევ შემოვიხედე ჩემს ბლოგზე და შემოვრჩი. აი სწორედ ისე, სადმე გავლით დიდი ხნის უნახავი მეგობარი, რომ გაგახსენდება და იტყვი – ბარემ აქ ვარ და შევუვლიო. (10 წუთით, დიდხანს არ გავჩერდები).
შენ თუ ის დიდხანს არ გინახავს რა გამოდის? არც მას უნახიხარ, ისევე ხანგრძლივი დროით რამდენითაც შენ ის. ჰოდა ამასობაში შენი ათიოდე წუთი რამდენად შეიძლება გიმრავლდეს ვინ მოთვლის [?] “ორი დიდი ხნის უნახავი მეგობარი ბჭობდა, საათის ისარი კი წიკ-წიკებდა-ო”. იქ კოცნა-პროშნა, მოკითხვები, წარსულის არქივში გადახედვა, სიახლეების მიმოხილვა, ახალი გეგმები და იდეები, დაკარგვის მიზეზების სიმბოლური განხილვა, შემდგომში სუფრაც გაიშლება – აქა მშვიდობა, სადღეგრძელოების დანომრილი სია, ქართული განსხვავებული ჭურჭელი, აბა სიცოცხლეს გაუმარჯოს, აპ-აპ წარსულებზე არ ვჩერდებით და ბოლოს  “ვიფიქრე ათი წუთით შევუვლი თქო”.

ეს ამბავი იქით იყოს და დღეს მინდა ახალი კატეგორია შევმატო ჩემს ბლოგს. კატეგორია სახელად “პოეზია“.
დიდხანს ვიმარჩიელე სანამ გადაწყვეტილებას მივიღებდი, იმის თაობაზე დამემატებინა თუ არა, ჩემი ლექსის მაგვარი ლექსები ბლოგზე. ბოლოს ვთქვი – კი.
დღეს ერთ-ერთ მათგანს შემოგთავაზებთ ჩემს წინამოლექსე პოსტში.

* * *
ძალზედ მენატრები,
სულ შენ მელანდები,
ჩემში მეორდები
ისევ გელოდები,
ჩუმად გეფერები,
ღამით მესიზმრები,
რატომ ვერ გივიწყებ?
სულ, რომ მენატრები.
[დ.ბ]