საკუთარი პორტრეტი არასდროს მინახავს… არც ჩემს წარმოსახვაში გამიფიქრებია ოდესმე, როგორი შეიძლება იყოს ის.
ისე, რა საოცარი ხელები აქვთ მხატვრებს, შორიდან თუ დააკვირდები მათი ხელის მოძრაობას თითქოს ისინი რაღაც მონახაზებს აკეთებენ, დრო და დრო ჩერდებიან და ისევ აგრძელებენ. არ ვიცი, ჩემი თავი ფანქრით ფურცელზე გადატანილი რამდენად მგავს, მაგრამ კარგი ვინმეა… საერთოდ, ფოტოში პიქსელი არ მიმართლებს, მაგრამ ფანქარმა მგონი უკეთესი შედეგი აჩვენა.
დღეს, მთაწმინდის პარკში, მე და გვანცამ, ადრე ნათქვამი ჩანაფიქრი განვახორციელეთ და იქ მყოფ სასიამოვნო გარეგნობის მოხუც მხატვარს მივაკითხეთ, გვინდოდა ერთ ფურცელზე ორივე ერთად “დავეკოპირებინეთ”, მაგრამ მან ჩვენი დახატვა რატომღაც ცალ-ცალკე მოისურვა – ასე ჯობიაო. თუმცა  მის აზრს რა თქმა უნდა არ დავეთანხმეთ. მერე ღიმილით კითხვა შემოგვაგება – რატომ გინდათ რომ ერთად დაგხატოთ? ჩვენც უბრალოთ, ღიმილით ვუპასუხეთ.
მოკლედ საქმეს შეუდგა. ფურცელი ჰორიზონტალურად მიამაგრა თავის მოლბერტზე, ადგილი შეარჩია და მზად ყოფნა გამოგვიცხადა. პირველად გვანცაზე გააკეთა არჩევანი და დასახატად მიიხმო, მერე  გადაიფიქრა და მე მომიწია მის ობიექტივში პირველს დადგომა. რამოდენიმე მითითება მომცა – ცოტა ესე, ცოტა ისე, თავი ზემოთ, მარცხნივ, თვალებში მიყურე… ბოლოს როგორც იქნა, შეეხო შავი ფანქრის წვერი ბამბის ქულასავით თეთრ ფურცელს და ახმაურდა… ცოტა უხერხულად ვგრძნობდი ძეგლის ფორმაში მდგომი თავს. თან სული მელეოდა… როდის ვნახავდი შედეგს. “დრო დროზე ჩქარა მიქროდა”-ო, ჰოდა, აი, დაასრულა კიდეც და ვიხილე ჩემი პორტრეტი. მე აქედან ვუყურებდი მას, ის კი ფურცლის სიღრმიდან მიმზერდა მე, თითქოს მსგავსება აღმოგვეჩინა ერთმანეთში. ეხლა გვანცას რიგია, მოხუცმა მხატვარმა უნდა მომიხატოს გვერდით. სანამ გვანცა მოთმინებით იტანდა გაშეშებული დგომას, მე დაკვირვრბით ვადევნებდი თვალს მხატვრის ჯადოსნურ ხელს და ფანქრის მოძრაობას… როგორ ქმნიდა ნაცნობ სახეს ჩემს გვერდით…