მე უშენობას დავადებ ბოქლომს,
სასამართლოში შევიტან სარჩელს,
არ გამოუშვან ეგ უპატრონო,
სიკვდილ მისჯილთა საკანში ჰყავდეთ…
მე შენზე ფიქრებს მიწაში ჩავფლავ…
წარსულს გავატან ამ მონატრებას…
მერე ღამესთან კვლავ სტუმრად წავალ,
არაყს წავიღებ ფურცელს და კალამს…
ვიქნები მშვიდი, როგორც არასდროს,
ჩემს მწუხარებას ღამეს გავანდობ,
მთვარე ნათურად მენთება ცაზე,
ვიჯდები ჩემთვის და ლექსებს დავწერ,
დრო და დრო ცოტას არაყსაც დავლევ,
რომ უშენობა არ ვიგრძნო ღამე,
და როს გარიჟრაჟს შევატყობ ცას მე,
თვალებს დავხუჭავ დავუცდი ღამეს…
მე უშენობას დავადებ ბოქლომს,
სასამართლოში შევიტან სარჩელს,
არ გამოუშვან ეგ უპატრონო,
სიკვდილ მისჯილთა საკანში ჰყავდეთ…
[დ.ბ]
ამ ბლოგის მამა, დამაარსებელი და განმავითარებელი.
დიმ
საღოლ 
ძალიან ნამდვილი ლექსია…ის ყველაფერია თავმოყრილი რისი თქმაც უნდოდა შენ გულს… 
რაც გაწუხებს 
შენც საღოლ, ძალიან ნამდვილი კომენტარია…