დროში ჩუმად გაფანტულან ეჭვის მწარე ფიქრები,
აღარ ვიცი რა ვიფიქრო და ბრინჯივით ვიბნევი,
მოხვალ, ამკრეფ, თავს მომიყრი, მერე ისევ გამფანტავ,
ან მომგავე გადამყარე, ან და ნუღარ დამტანჟავ…

ხან მოდიხარ, შემექცევი, გშია როგორც არასდროს,
ხან უკვალოდ იკარგები, მადას რატომ ღალატობ?
მოიმარჯვე მოსარევი, აკონტროლე გაზქურა,
თორემ ბრინჯი დაგეწვება, უმადობა დაგღუპავს…

[დ.ბ]

შენი ბაგე, ჩემი ვნება,
ერთმანეთს, რომ შეერწყმება,
იკეტება დარაბები,
მზე ჩადის და მარტო ვრჩებით…
გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

შენ ჩემი ოცნების, პატარა ხიდი ხარ,
მდინარე უშორეს მთათა,
შორიდან მოსული, ისევ მიდიხარ…
ზღვა, ოკიანე გშთანთქავს…

გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

მონატრება კივის გარეთ,
სიყვარული მიცდის კართან,
სიამაყე მიზის სახლში,
მოგონება მიხმობს სადღაც…

გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

მე უშენობას დავადებ ბოქლომს,
სასამართლოში შევიტან სარჩელს,
არ გამოუშვან ეგ უპატრონო,
სიკვდილ მისჯილთა საკანში ჰყავდეთ…
გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა . . .

* * *
უკვე დაგემშვიდობე
და გითხარი წადი.
გულში სიცარიელეა…
და მე ავად გავხდი.
შენ კი არ მეხმიანები,
უცაბედათ გაჰქრი…
კოცნა მაინც დაგეტოვა…
არაყს მივატანდი…
ტუჩებს ჩავიტკბარუნებდი…
შენი ტრფობით დაღლილს…
მთვარეს ავეკიდებოდი…
ვით ობოლი ბავშვი…
გულში ჩავეხუტებოდი…
რადგან მარტო დავრჩი…
შენს გზას ავედევნებოდი…
შენს ნაკვალევს, აჩრდილს…
ფიქრში მოგეფერებოდი…
მარტოობით დაღლილს…
შენს ტუჩს დავეწაფებოდი…
ამ მწყურვალი ბაგით…
მაგრამ უკვე გვიანია…
წადი, ჩემგან წადი…

[დ.ბ]